До нового ранку!

Прысвячаю Вользе Бражнік

Пад час першай ранішняй кавы з “Кентам” і сэрцам бялюткім на пенцы

барыстка інтымна шчабеча аб тым, што адна, а бацькі недзе згінулі ў Штатах.

Скідаю даверліва маску, хачу даспадобы быць ёй, смуглатварай паненцы,

якая нібыта ўкраінка, а я — беларус, у якога няма ані грошай, ні хаты…

Шкадую, што кубачак кавы занадта маленькі, і ціха каўтаючы слінкі,

“До нового ранку!” кажу і сыхожу з праспекту глухімі дварамі,

а ў здымнай кватэры гарцую на зэдлі крывой ля блакітнай ялінкі,

нібыта кульнулі знянацку на голаў мне збан з вугалямі…

Снежань, 2021 года.